Kochane Koleżanki i Koledzy.

Od kilkunastu dni coś mnie gryzie. Próbowałem kilka razy zidentyfikować przyczynę zgryzot sumienia i wreszcie odnalazłem przyczynę tej dolegliwości.

Oto od dawna nie napisałem do Was ani jednego słowa.

Na początku pomyślałem, a o czym mam pisać? Może takie pisarstwo to bezczelność, albo skłonność do grafomanii? Ale jednak, po dłuższej walce wewnętrznej, doszedłem do wniosku, że jednak przeleję na „dokument w Wordzie” (dawniej mówiło się „na papier”) kilka moich myśli. Wybaczcie, że piszę.

Moi Drodzy,

Głęboko wierzę, że jest jakiś powód dla którego Stwórca trzyma nas na tym (łez) padole. Tylu naszych Koleżanek i Kolegów od nas odeszło. Wracam do nich stale. Mam wielu z nich w mojej żywej pamięci, a świadomość, że już ich nie spotkam ani w pracy, ani przypadkiem na ulicy, jak to bywało, uwiera mnie jak drzazga. Czemu więc jeszcze jesteśmy? Pewnie mamy coś jeszcze zrobić. Pamiętam o tym co piątek, przenosząc kolejną partię moich książek do Wojewódzkiej Biblioteki na Rajskiej, a książki medyczne do Biblioteki Medycznej na ul Medycznej 7. Z każdą książką żegnam się jak z cząstką mojego dogasającego żywota, ale robię to, bo wierzę w ludzi. Wierzę, że szanowna bibliotekarka nie wyśle tej i tamtej książki na przemiał, jako staroci, a monografię o twierdzeniu Gödla, ktoś kiedyś jeszcze przeczyta i rozjaśni mu się w głowie, jak mnie rozjaśniło się przed laty. Nosząc te książki do bibliotek spłacam mój dług. Tyle lat nie było mnie stać na zakup książek. Siedziałem w Czytelni i czytałem, czytałem, czytałem. Może ktoś kiedyś wypożyczy jedną z tych książek? Może są stare, ale wcale nie są przestarzałe. Są natomiast świadectwem jaką drogą podążała nauka i wiedza medyczna.

Ciekawi mnie czy też tak myślicie? Czy nawiedza Was refleksja jakim przemianom podległa medycyna w ciągu tych głupich 50 lat, od czasu gdy byliśmy po prostu Absolwentami?

Nie o tym chcę do Was pisać. Ten temat znacie o niebo lepiej niż ja- prowincjonalny diagnostyk na obrzeżach Krakowa (jak nie Prokocim, to Nowa Huta). Dziś chcę pisać o Stanisławie Lemie.

Wiecie Moi Drodzy? Miałem w życiu wiele szczęścia. Miałem cudownych nauczycieli. Od szkoły podstawowej uczyły mnie tuzy polskiej pedagogiki z tragiczną postacią Pana Profesora Hajnosa na czele. Szczęściarz jestem! Ale gdybyście mnie spytali komu najwięcej zawdzięczam, to bez wahania powiedziałbym, że Stanisławowi Lemowi.
Mam wszystko co napisał i to w pierwszych wydaniach. Ten komplet zajmie kiedyś należne mu miejsce na półkach Biblioteki. Taki mały, pół-prywatny pomnik Lema. Pewnie zapracowani studenci nie czytaliście zbyt dużo Lema. Ja czytałem. To była moja odskocznia od trudnego i pracowitego życia. Nawet jeszcze w czasach gimnazjalnych. Byłem wówczas w dziesiątej klasie Nowodworka. Wpadł mi w ręce „Obłok Magellana”. Pamiętam moje dyskusje z kolegami:

Tak! Wierzę, że zbudowanie statku międzygwiezdnego jest możliwe. Tak! Wierzę, że zbudowanie zamkniętego eko-systemu na takim statku jest możliwe i da się na nim wiele lat przeżyć podróżując do alfy Centauri, ale passus, że „uczony siedział w parku i na podręcznym komputerze coś obliczał” - to już Panie Lem naprawdę gruba przesada!! To był rok bodaj 1954!

No i jak dzisiaj wyglądam z laptopem wyposażonym w pakiet statystyczny Statsoft for Windows??

A w „Powrocie z Gwiazd” sfrustrowany astronauta przychodzi do kolegów i wysypuje im przed oczy garść kryształów zawierających współczesną wiedzę. A co ja robię wysypując na biurko garść pendriwów z setkami plików w PDF-ie?

Telefonia komórkowa była u Lema już we wczesnej powieści „Astronauci”. Takich zadziwień mamy co krok.

Nie wszyscy lubią Lema, bo to filozof i futurolog ogromnie trudny w czytaniu i rozumieniu. Tak jakby Einstein rozmawiał z uczniem klasy trzeciej. Ale Moi Kochani, czy nie czujecie, że było Wam dane żyć w czasach takiego rozwoju techniki, że Lem byłby także szczęśliwy, że tego dożył? A niestety już jest świętej pamięci.

Moi Drodzy,

Przyznam się Wam, że wspominając w moim eseju Stanisława Lema poszedłem na łatwiznę. Po prostu wykręciłem się sianem, za co Was bardzo przepraszam. Mam ochotę i zamysł napisać Wam parę słów o strasznie aktualnym temacie. O społeczeństwie obywatelskim. Każdy w tej sprawie powinien coś zrobić. Temat ten jest strasznie ważny, ale jak każdy ważny- to prawdziwe pole minowe, poglądów społecznych, religijnych i co gorsza także politycznych. Nie łudźcie się. To, że jeszcze jesteście na tym świcie, to między innymi dlatego, że jak Opatrzność zdecydowała, jeszcze nie spełniliście w tym zakresie swojej roli. Gdybyście nie byli w stanie jej spełnić bylibyście już świętej pamięci. Żyjecie, więc macie jeszcze coś do zrobienia.

Proszę przemyślcie to sobie i przy niskim poziomie adrenaliny poczytajcie o moich poglądach na te sprawy, o ile dobrotliwy Bóg pozwoli mi Wam o tym napisać, a Wy, Drogie Koleżanki i Koledzy zechcecie to przeczytać.

Drogie Koleżanki, Drodzy Koledzy,

Parę dni temu w kilka osób przeglądaliśmy u naszego kochanego Starosty, Olgierda Smoleńskiego, listę naszych absolwentów. Każdy podawał nazwiska osób, o których wiedział, że już zmarli. To nie było miłe, proszę mi wierzyć. Na myśl przychodzą słowa księdza Jana Twardowskiego:


Niezależnie, używając zupełnie innych, wręcz prostackich, słów komentowałem tę sprawę członkom Rady Wydziału Farmaceutycznego Collegium Medicum UJ, przy okazji ostatecznego zakończenia pracy w Collegium. Mówiłem mianowicie, że przychodzi czas, że trzeba odejść. Można co prawda wcześniej zejść, a wtedy odejście jest automatyczne, ale przy pewnej dozie szczęścia odejście może o pewien czas wyprzedzać zejście.
Jeśli zaszła taka szczęśliwa okoliczność, a zaszła, skoro czytacie ten tekst, to odstęp czasu między odejściem, a zejściem warto wypełnić z pożytkiem nie tylko dla siebie. Nie wiem jak Wy, ale ja odczuwam głęboką wdzięczność Collegium za dziesięciolecia spokojnej pracy, pozwalającej na spełnienie ambicji zawodowych i zapewniającej mi dostatnie życie.

Nie byłoby to chwalebne, aby za uczuciem głębokiej wdzięczności nie poszły jakieś czyny dokumentujące ich prawdziwość. Najpierw moje podręczniki przekazałem ( ten proces jeszcze nie został zakończony) Bibliotece Medycznej (ul. Medyczna 7). Później wpadł mi do głowy pomysł, aby na serwery Biblioteki przekazać eseje, a zwłaszcza prezentacje w Power Poincie moich licznych wykładów. To dziesiątki prezentacji, setki skanów. Mogą być jeszcze kilka lat użyteczne. Przy okazji uzyskałem akceptację dla tego pomysłu JM Prorektora ds. Collegium Medicum, a Biblioteka szuka nie tyle kilkudziesięciu gigabajtów wolnego miejsca na serwerze, co formuły udostępnienia tych zbiorów.

Jakoś nie mogę pogodzić się z myślą, że w czasie sformatowania dysku, kilka kliknięć myszką potencjalnego spadkobiercy moich twardych dysków odeśle w niebyt lata mojej pracy Chcę to jakoś ocalić dla naszych studentów, a inspiruje mnie do tej pracy cytat z Horacego, upamiętniony na frontonie Kaplicy Cmentarnej na Cmentarzu Rakowickim:


Moi Drodzy!
Podchwyćcie ten pomysł! Każdy ma jakieś materiały, jakieś eseje, jakieś ciekawe skany. Czemu ma to przepaść! Niech służy studentom, może nawet asystentom. Jeśli macie chęć, a brak Wam pomocy redakcyjnej, służę wszelką pomocą. Obecnie pracuję nad tekstem na naszą stronę internetową. Sami poczytacie i przypomną się Wam młode lata. Potem ten tekst będzie dostępny dla każdego na stronach Biblioteki. Wtedy sprawdzi się to co głosi napis:


Pogrzeb będzie skromny i prywatny, ale moje prezentacje będą nadal komuś służyć. Już od dłuższego czasu widząc jak ślęczę nad komputerem, Internetem i skanerem moja Żona pytała: „ po co ty to robisz?” Teraz już mogę odpowiedzieć Jej i sobie, po co to robię.